hagridshut

welkom op Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus
 
IndexKalenderGalerijFAQZoekenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Christa schrijft.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Chrissiej94
Schoolhoofd
avatar

Vrouw
Aantal berichten : 1669
Leeftijd : 23
Woonplaats : Zweinstein, hogeschool voor Hekserij en Hocuspocus
Hobby's : lezen, klarinet spelen.
Humor : Goede grappen.
Registration date : 02-02-09

BerichtOnderwerp: Christa schrijft.   do dec 31, 2009 5:41 pm

Ik ga proberen te schrijven, dus hier komt mijn verhaal. Als jullie tips hebben zijn die altijd welkom!

Hoofdstuk 1


Ik loop door de donkere straten, en voel de spanning stijgen met elke stap die ik doe. Het is niet normaal dat ik het doe. Maar ik ben eraan begonnen, dus ik ga door. Samen met mijn vriendin Evelien loop ik verder en verder van huis, maar dichter en dichter bij de spanning. Hoe we op het idee kwamen dit te doen? Ik zal het je vertellen.

We zitten allebij op dezelfde school, alleen niet in dezelfde klas. Het kan zijn voordelen, maar ook zijn nadelen hebben. We kunnen niet kletsen tijdens de lessen, geen huiswerk samen maken, maar daar tegenover, meer roddels en nieuwtjes, en verhalen uitwisselen hoe erg de leraren de klas weer niet aan kunnen.
Op een dag komt Evelien opgetogen naar me toe in de pauze. Het is een drukke dag, en waarschijnlijk was er iets opwindends gebeurt wat Evelien me nu komt vertellen. 'Heb je het al gehoord?' Ik kijk haar verbaast aan. 'Nee, ik heb nog helemaal niks gehoord, maar volgens mij is het een sappig verhaal en heeft de hele school het erover.' Ik kijk haar verwachtingsvol aan wat ze me gaat vertellen. Ze pakt me bij mijn arm en trekt me in een hoekje. 'Er komt binnenkort een muziekwedstrijd. De gene die wint, krijgt een platencontract, en dat niet alleen, diegene heeft de ‘volledige macht’ over de muziekwereld; welke artiesten wel en niet goed zijn, wat voor liedjes er worden geschreven, dat soort dingen, je kent ze wel.' Ik ben opgetogen. Ik speel klarinet, dat betekend dat ik misschien mee kan doen! Maar nu wordt het gezicht van Evelien ernstig. 'Maar het is een hele zware strijd. Je moet lopend kunnen spelen, uit je hoofd, kunnen dansen als je aan het spelen bent, en dan moet je ook nog eens hartstikke goed zijn! En, je moet ook nog eens 50 vragen beantwoorden over bekende artiesten en muziek en alles wat er mee te maken heeft. Als je wint is het geweldig, maar als je verliest word je voor eeuwig uitgemaakt voor verliezer.' Ik ben geschokt, maar opgetogen. Als ik en Evelien er nou eens allebei naartoe gaan? Evelien speelt dwarsfluit. Allebei zitten we in een gevorderde orkest. 'Wat dacht je ervan?' vraag ik aan haar. Haar gezicht betrekt. 'Gek, je dent toch niet van plan mee te doen? Je zet je zelf voor schut! Voor paal!' Ze kijkt me woedend aan, alsof ik een misdaad heb gepleegd. 'Snap je het dan niet? De kans dát een van ons al wint is zeer klein, maar als een wint, word de andere alsnog uitgemaakt voor verliezer!' Ze was sinds toen heel kwaad op me. En dat vond ik flauw. Het was maar een wedstrijd. Wat maakte dat nou weer uit? het was een spel!

De hele school heeft het de komende weken erover. Ik ben vastbesloten om mee te doen. Het lijkt me geweldig! Super! Geniaal, om te bepalen welke liedjes er wel en niet op radio en tmf komen, en zorgen dat er niet meer van die saaie, duffe muziek komt. En dan ook nog eens zelf mee doen! Iets zaligers kan ik me niet bedenken. Behalve dan dat het weer goed komt tussen mij en Evelien. We zijn ons hele leven al met elkaar bevriend. Natuurlijk hebben we wel eens ruzie, maar nog nooit zo erg als nu. Ze negeerd me volledig, dat ik nogal onzinnig vind om wat ik had gezegd. Ik begrijp dat ze niet als verliezer wil eindigen, maar zó erg verliezer worden genoemd als zij had beweerd is echt overdreven. Het is een week geleden dat ik hoorde van de muziekwedstrijd. Ik heb dus al een week ruzie... Het lijkt veel langer, omdat we geen tijd meer met elkaar delen en de tijd daarom heel langzaam gaat. Ik ga in de pauze maar naar haar toe. Ik tik op haar schouder en kijk haar woedend aan, vastbesloten haar een lesje te leren mij niet zomaar te negeren. 'Hoe durf je me zomaar een week te negeren! Dat doe je toch niet zomaar? En over dat verliezer genoemd worden slaat ook helemaal nergens op!'Ik wacht haar antwoord. *Zucht*. 'Je hebt gelijkt. Het spijt me. Ik wou kijken hoelang je het zonder mij zou volhouden, en of je het zonder mij aan zou kunnen. Om te kijken of wij nog wel echt vriendinnen zijn.' Ik kijk haar verbaasd aan, en toen ik herinnerde dat ik boos op haar ben. 'Wat is dat nou weer? Je weet toch dat ik je beste vriendin ben? Ik kan toch niet zonder jou?' Ze glimlacht. 'Bedankt, dat wil ik horen. Ik voel me zo rot de laatste tijd, en heb het idee dat je me niet meer mag. Ik durfde het niet te vragen, en vond dit de perfecte kans om te kijken of je me wel mocht.' Ik ben niet meer boos. Het zit goed tussen ons. We hebben geen ruzie meer.
We spreken af dat we allebei mee gaan doen met de wedstrijd. Maar we hebben nog een probleem: Om mee te doen, moet je 18 zijn, en 50 euro betalen. Wij zijn allebei net 17 geworden, en ik heb net mijn laatste geld besteed aan de disco bij ons in de stad. Maar wij hebben natuurlijk een plan. We sluipen ergens binnen. We kijken echt te veel films. Want het is zo'n grote gebeurtenis, dat je er echt niet zomaar binnen kan sluipen. Maar wij geven niet op en gaan op het internet zoeken naar een plattegrond van het gebouw. We vinden er een en bekeken alle ingangen. Er zijn een hoop nood uigangen. Ik heb het perfecte plan. 'Luister, we laten iemand naar binnen gaan van 18, en die doet de nood uitgang open, zodat wij naar binnen kunnen. Desnoods gaat hij er dan weer uit. Ze zullen vast en zeker opschrijven wie er binnen zijn. We moeten daarom mensen hebben die op ons lijken, en waarvan we het ID dus ook kunnen lenen. En dat zijn onze zussen.' Wij hebben echt toeval. Onze zussen lijken sprekend op ons. Dat mijn zus op mij lijkt of andersom zou kunnen, maar dat we allebei die luxe hebben, was absurd. Maar ja, waarom zou je er verbaast over zijn als je er gebruik van kan maken?
De volgende dag onder het eten begin ik erover. Mijn ouders willen liever niet dat ik aan de wedstrijd mee doe, maar ze weten dat muziek veel voor mij betekend, en accepteerde het toen ik zei dat ik mee wil doen. Maar nu nog het grootste probleem, het overhalen dat mijn zus naar binnen zal gaan....


Laatst aangepast door Chrissiej94 op vr jan 01, 2010 5:17 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Chrissiej94
Schoolhoofd
avatar

Vrouw
Aantal berichten : 1669
Leeftijd : 23
Woonplaats : Zweinstein, hogeschool voor Hekserij en Hocuspocus
Hobby's : lezen, klarinet spelen.
Humor : Goede grappen.
Registration date : 02-02-09

BerichtOnderwerp: Re: Christa schrijft.   vr jan 01, 2010 5:16 pm

‘Geen sprake van! Straks zit ik in de problemen!’ zegt mijn zus. Dat is typisch mijn zus, bang om in de problemen te komen. Toch schrik ik. Ik heb zo’n goed plan, en die valt in duigen doordat mijn zus niet wil! ‘Maar Suus! Er kan niets mis gaan! We lijken zoveel op elkaar!’ Maar Suus schud haar hoofd. ‘Ik doe het niet, klaar uit.’ Teleurgesteld loop ik naar mijn kamer. Als ik in de deuropening sta, voel ik een hand op mijn schouder, dus ik draai me om. ‘Grapje! Natuurlijk wil ik je helpen! Jij doet ook zoveel voor mij!’ En ik zuchten opgelucht. ‘Super bedankt!’ zeg ik terug om te laten blijken dat ik echt heel blij ben. Ik pak mijn mobiel en bel Evelien. ‘En, doet je zus het?’ vraag ik gelijk zonder mijn naam te noemen. ‘Ja! Het mag!’ gilt een stem in mijn oor, en ik spring een gat in de lucht van blijdschap. ‘Yes! Morgen op school nemen we het plan door, oké? Als je zus mee kan komen zou dat super zijn! Mijn zus komt ook mee!’ Als Evelien toestemt hang ik op, en dans naar beneden. Daar ga ik achter de computer zitten, en start wordt op. Daar begin ik een plan te typen, die ik door wil spreken met Evelien, Veronique (haar zus), Suus en ik.
De volgende dag, donderdag, zitten we in de pauze aan een tafeltje in de aula. Daar nemen we het plan door dat ik gister avond heb bedacht. De rest vindt het een goed plan. ‘Ik ben echt benieuwd of het lukt!’ zegt Evelien. ‘Ik ook!’ zeg ik enthousiast. Onze zussen kijken ons aan. ‘Wij kunnen natuurlijk ook gewoon zelf meedoen met de wedstrijd….’ zegt Veronique. Evelien en ik beginnen te lachen. ‘Jullie winnen het nooit!’ zeg ik, terwijl ik dubbel lig van het lachen. De bel gaat, dus we staan allemaal op. Onze zussen gaan naar huis. ‘Welke les heb jij nu?’ vraagt Evelien. ‘Wiskunde, van mr. De Roo.’ Evelien zuchten. ‘Ik heb Nederlands, van Semeleer. Nou ja, ik ga wel dagdromen tijdens de les, over zaterdag!’ Want zaterdag is de wedstrijd. Ik loop naar Wiskunde, waar al een paar mensen in het lokaal zitten. Ik ga naast Robbert zitten, en ik pak mijn boeken. Alleen de rest van de les volg ik niet zo, ik zit met mijn gedachten bij zaterdag. Dan is de theorie, ik zal vanmiddag hard moeten gaan leren!
Eindelijk is het zaterdag. Ik ben druk geweest met leren, maar toch ging de tijd langzaam. Maar nu is eindelijk het moment daar! Het is ’s ochtends half acht en half negen begint de toets. Mijn zus en ik zijn een beetje laat, dus we rennen naar buiten. Daar staan Veronique en Evelien al te wachten. Het is nog donker. We beginnen te lopen.
Ik loop door de donkere straten, en voel de spanning stijgen met elke stap die ik doe. Het is niet normaal dat ik het doe. Maar ik ben eraan begonnen, dus ik ga door. Samen met Evelien en onze zussen lopen we. We lopen verder en verder van huis, maar dichter en dichter bij de spanning. Hoe we op het idee kwamen dit te doen? We spelen een instrument…
We zijn aangekomen op de bestemming. Er is gelukkig nog niet zo’n grote rij, omdat het nog vroeg is. Ik geef een knikje aan Suus, en ik loop samen met Evelien naar de afgesproken nooduitgang. Daar wachten we. De eerste 5 minuten zeggen we tegen elkaar: ze moeten nog naar binnen, en dan de deur nog zoeken, ze kunnen er nog niet zijn. Maar na die 5 minuten beginnen we zenuwachtig te worden, ze hadden hier toch allang moeten zijn?


Laatst aangepast door Chrissiej94 op vr jan 01, 2010 8:13 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Chrissiej94
Schoolhoofd
avatar

Vrouw
Aantal berichten : 1669
Leeftijd : 23
Woonplaats : Zweinstein, hogeschool voor Hekserij en Hocuspocus
Hobby's : lezen, klarinet spelen.
Humor : Goede grappen.
Registration date : 02-02-09

BerichtOnderwerp: Re: Christa schrijft.   vr jan 01, 2010 8:12 pm

Hoofdstuk 2
Evelien en ik raken in paniek. Hebben ze het plan door gekregen? Moeten ze gelijk gaan zitten en kunnen ze niet weg? Is alles nu voorbij? Als wij net weg willen lopen om te gaan kijken, gaat de deur open. ‘Daar zijn jullie! Waarom duurden het zo lang? We raakten helemaal in paniek!’ valt Evelien gelijk uit. ‘Rustig!’ zegt Veronique, ‘we konden niet eerder komen! We werden naar een kamer geleid waar de vragen gemaakt moeten worden. Kom mee naar binnen!’ dus we stapten naar binnen. Snel geven Suus en Veronique ons de ID’s, en ze vertellen waar we heen moeten. Dan gaan wij op pad. ‘O, ik ben zo zenuwachtig!’ zeg ik tegen Evelien. Zij knikt instemmend. ‘Je wil niet weten hoeveel ik heb geleerd!’ zegt ze hard. ‘Sstt, straks horen ze ons!’
Het is niet ver, dus we zijn er binnen 2 minuten. We gaan op twee stoelen zitten die leeg zijn. (Ze zitten in het midden van de zaal, het zijn twee stoelen in het midden van de rij, ze waren al aan Suus en Veronique aangewezen). Ik zit naast een beetje vreemde jongen. Hij heeft lang, donker haar. Hij heeft ook donkere kleren aan, en wat ik van zijn ogen kan zien (dat niet veel is), is dat die ook donker zijn. Ik kijk Evelien aan, die het ook al heeft gezien. We schieten samen in de lach. Vlak voor we mogen beginnen buigt die enge jongen zijn hoofd naar me toe. ‘Als jij door bent naar die volgende ronde, dan zwaait er wat.’ Ik schrik me rot. Wat moet ik doen? Ik heb wel beloofd dat ik zou winnen… Eigenlijk heb ik niet zoveel vertrouwen in mezelf, dus ik besluit de toets voor mij zo goed mogelijk te maken. Tijdens de toets zie ik in mijn ooghoeken de jonge regelmatig kijken. Ik begin ervan te blozen, ik kan me er niet door concentreren. Na 1 ½ uur ongeveer ben ik klaar, en ik kijk naar Evelien. Die is nog druk aan het schrijven. We hebben totaal 2 uur de tijd, dus ik zal nog een half uur moeten wachten. 5 minuten voor het einde is ook Evelien klaar, en ze kijkt me teleurgesteld aan. Blijkbaar is het niet goed gegaan bij haar.
Als we naar huis lopen vertel ik haar over de jongen. Ook zij schrikt zich rot. ‘En nu? Het is dus eigenlijk hopen dat je niet door gaat! Weet je nog die ene film die…’ Ik duw haar opzij. ‘Dit is geen film! Maar weet je wat het is, wat kan hij nou helemaal doen?’Eigenlijk weet ik het wel. Sommige mensen, die kunnen mensen kapot maken. En hij zou een van die mensen kunnen zijn. ‘Maar het ging, aan je gezicht te zien, niet zo goed bij jou?’ vraag ik aan Evelien. ‘Nee, totaal niet, ik wist niks!’ Ik schiet in de lach. ‘Heb je wel iets geleerd? Nee zeker?’ Ze schud haar hoofd. ‘Geen tijd voor gehad. Ik bedoel, ik had vrijdag een belangrijke toets!’ Ik lach. ‘Ik weet niet hoe hij bij mij is gegaan, ik hoop goed. Nou ja, eigenlijk ook weer niet…’
Als we maandag op school komen weet zo’n beetje de hele school dat we mee hebben gedaan, en ze komen allemaal naar ons toe om te vragen hoe het ging. Allebei doen we ons verhaal. Ik vertel niet over de enge jongen, daar kan ik mezelf nog wel eens in de problemen mee brengen. We moeten nog tot woensdag wachten voor de uitslag, dat heb ik inmiddels wel zo’n duizend keer verteld. Ook alle leraren zijn nieuwsgierig. We praten in de lessen dan ook veel over de wedstrijd. Maandag gaat hierdoor best snel voorbij.
Dinsdag daarin tegen gaat heel langzaam. We hebben gewone lessen, en dat schiet voor geen meter op. En de lessen op woensdag duren ook een eeuwigheid. Eindelijk, na zeven uur school, kom ik thuis. Er ligt een brief op tafel, van de wedstrijd. Beste Suus…. Feliciteren we je met het doorgaan naar de volgende ronde! Ik ben blij, en ik ren naar boven om het aan mijn zus te vertellen. Maar die is niet in haar kamer… Normaal is ze al thuis, en ze is niet beneden. Ze zal wel bij een vriendin zijn.
Ondertussen bel ik Evelien op, maar die is helaas niet door.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Chrissiej94
Schoolhoofd
avatar

Vrouw
Aantal berichten : 1669
Leeftijd : 23
Woonplaats : Zweinstein, hogeschool voor Hekserij en Hocuspocus
Hobby's : lezen, klarinet spelen.
Humor : Goede grappen.
Registration date : 02-02-09

BerichtOnderwerp: Re: Christa schrijft.   zo maa 07, 2010 2:09 pm

Het wordt later en later, en Suus komt maar niet thuis. Om 7 uur na het eten begin ik me zorgen te maken, want ze laat altijd wat horen als ze niet mee eet. ‘Pap, weet jij waar Suus is?’ Maar hij weet het niet. ‘Ik bel haar wel even,’ zeg ik. Ik pak mijn mobiel, en toets haar nummer in. ‘Voicmail. Dat is toch raar? Ze laat altijd wat horen. En nu laat ze niets weten en neemt ze ook niet op!’ Ik loop in paniek rond. Mijn moeder pakt me bij mijn schouders en schud me door elkaar. ‘Stop! Ik word zenuwachtig van je!’ Dus ik ga zitten, en pak een boek.

Na nog eens 10 keer te bellen komt ze binnen lopen, met een lach op haar gezicht alsof er niks aan de hand is. ‘Waar was je, hoe durf je niet op te nemen en waarom laat je ons hier in paniek zitten?’ val ik boos tegen haar uit. Ze zucht. ‘Eigenlijk was ik blij, maar als jullie het niet willen horen…’ Vragend kijk ik haar aan. ‘Ik ben waarschijnlijk zwanger, maar schijnbaar willen jullie het niet horen…’
Verbaasd kijk ik haar aan. ‘Zwanger? Van Niko?’ Mijn ouders kijken haar aan. ‘Maar schat, je bent nog niet eens getrouwd, je woont niet eens samen!’ Mijn zus kijkt mijn moeder gekwetst aan. ‘Zijn jullie niet blij voor me?’ Mijn vader schud zijn hoofd. ‘Zwanger? Op jouw leeftijd?’ Huilend rent Suus naar buiten. Ik ren haar achterna. ‘Suus! Wacht even!’ Ze gaat in de tuin zitten, ik ga naast haar zitten. ‘Zwanger, dat is niet niks Suus,’ zeg ik, ‘maar wat vind je er zelf van? Leuk?’ Ze schudt haar hoofd. ‘Ik weet het niet. Het lijkt me fantastisch om een kindje te hebben, maar mam en pap hebben wel gelijk dat ik jong ben… Ik had alleen gehoopt dat ze blij voor me zouden zijn.’ Ze snikt nog wat, en ik leg daarom een arm om haar heen. ‘Ik vind het wel leuk voor je! Alleen moet je me beloven dat ik oppas word!’ Ze glimlacht. ‘Tuurlijk mag jij oppas worden!’ Ze kijkt me aan. ‘Heb je al nieuws van de muziekwedstrijd?’ vraagt ze. ‘Ja! Ik ben door!’ Ze gilt. ‘Wat gaaf! En Evelien?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, helaas niet….’ Ik twijfel of ik Suus zal vertellen over die jongen, die me lastig had gevallen tijdens de toets. Ik besluit het te doen. Ook zij schrikt. ‘En nu?’ vraagt ze. ‘Afwachten,’ zeg ik,’ik kan toch niets doen. Ik heb geen bewijs, dus ik kan ook niet naar de politie.’
De volgende dag weet de hele school al dat ik door ben naar de volgende ronde, waarschijnlijk is Evelien met de roddel begonnen. Ik krijg schouderklopjes, felicitaties, en heel veel vragen. Over de volgende ronde bijvoorbeeld. Ik weet alleen dat de volgende ronde een praktijkoefening is, ik krijg een stuk, die wordt op mijn klarinet gezet, en ik moet spelend kunnen marcheren. Dat wordt oefenen… Ik weet alleen nog niet wanneer die is. Ik spreek Evelien in de pauze. ‘Hoe zit het eigenlijk met die jongen?’ vraagt ze. Ik haal mijn schouders op. ‘Weet niet, het wordt afwachten denk ik.’ En precies op dat moment komt er een eerste klassertje naar me toe. ‘Ik heb een brief voor je,’ zegt hij, en hij geeft een brief. Ik maak hem open.
Hallo Emilie,
Je bent door naar de volgende ronde, dat was niet de afspraak! Omdat je je niet aan de afspraak hebt gehouden, neem ik iets van je weg. Wat dat is, daar kom je vanzelf achter. Reken maar dat dit geen goed nieuws is, denk dus niet dat alles nog goed komt. Want als je de volgende ronde weer door bent, krijg je nog grotere problemen.
Anoniem.
Ik schrik me rot. Ik laat het lezen aan Evelien. Ook zij schrikt. ‘Wat nu? Je kan niet zomaar voor die wedstrijd afmelden, en het ineens slecht doen is ook zonde…’ Ik knik. ‘Ik heb bewijs, ik kan naar de politie.’ Ik word gebeld. ‘Jij gaat helemaal niet naar de politie. Als je het nog aan iemand verteld, raak je nog meer kwijt dat wat je nu al verloren hebt.’ Ik kijk geschrokken rond. Waar is hij? En waarom concentreert die jongen zich zo op mij? Evelien kijkt me aan, en ik vertel wat er was gezegd. ‘Wat ben je nu kwijt dan?’ vraagt ze. ‘Ik weet het niet!’ zeg ik. Ik begin misselijk te worden, daarom ga ik naar huis. Mijn ouders en Suus zijn er nog niet. En Suus komt die dag ook niet thuis, ik wist van dat moment wat er van me gestolen was.


(p.s. jullie mogen je mening geven hoor!)
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Chrissiej94
Schoolhoofd
avatar

Vrouw
Aantal berichten : 1669
Leeftijd : 23
Woonplaats : Zweinstein, hogeschool voor Hekserij en Hocuspocus
Hobby's : lezen, klarinet spelen.
Humor : Goede grappen.
Registration date : 02-02-09

BerichtOnderwerp: Re: Christa schrijft.   zo maa 07, 2010 3:30 pm

Hoofdstuk 3
Mam en pap snapte niet wat er aan de hand was. Suus was zomaar verdwenen, en ik had ze niks verteld. Hoe kon ik ook? Waarschijnlijk bracht ik Suus daarmee alleen maar nog dieper in de problemen. Mam en pap dachten in de eerste instantie dat ze bij Niko was. Ze kwam tenslotte ook de vorige keer bij Niko vandaan… Alleen toen ze gebeld hadden bleek dat ze daar niet was. (Dat had ik hun ook nog wel kunnen vertellen.) Ze zijn naar de politie gegaan, maar die konden niet veel doen. Alleen een zoeksessie starten. Ze vonden alleen niemand, en hadden geen idee waar ze zou kunnen zijn. Die gozer was beter dan ik had verwacht. Ik had gehoopt dat het een amateurtje was geweest, die nog niet echt ervaren was met dreigingen enzo, maar het was valse hoop… Ik zat diep in de penarie. Hoe doen ze dat in van die boeken? Vroeg ik me af. Die mensen zeggen ook nooit iets, maar toch worden zij altijd net op het goede moment gered door de man van hun dromen. Alleen het probleem was dat ik geen man van mijn dromen had… Alleen Evelien wist van het probleem. Alleen haar ga ik ook niks meer vertellen, want dan heb ik weer kans dat er iets gebeurt met Suus… O, dit was een totale ramp! Zou het ooit nog goed komen? Nee, want in het briefje stond niet voor niets: Denk dus niet dat alles nog goed komt. Vanaf dat moment raakte ik helemaal in paniek.
Ik had inmiddels een tweede brief gekregen van de muziekwedstrijd. Het volgende onderdeel was zaterdag al! Nu was ik toch niet van plan om erg mijn best te gaan doen, als ik door zou gaan zou dat me alleen nog maar dieper in de problemen helpen. Ik oefende dus niet, en was op school sacherijniger dan ooit. Evelien snapte er niks van; ik vertelde haar niks, terwijl ze dondersgoed doorhad dat er wat aan de hand was. Ik legde haar uit: ‘Ik kan je niks vertellen Evelien, je weet toch dat er dan alleen nog maar grotere problemen komen? Je hebt dat briefje zelf gelezen!’ Maar toch kon ze er niet goed tegen dat ik haar niks vertelden.
Voor ik het doorhad was het al weer zaterdag. Ik had helemaal niet geoefend. Het zou geweldig zijn als ik zou winnen, maar ik zat diep genoeg in de problemen. Er was nog een probleem ontstaan: overal was nu bekend dat Suus vermist was. Er was dus grote kans dat ik er niet eens in kwam, de mensen bij de wedstrijd wisten er zeker van, en verwachtte dus waarschijnlijk niet dat er toch ene Suus op kwam dagen.
Het klopte. Er was een balie waar ik moest melden dat ik aanwezig was. Ik kwam daar aan en liet Suus ID zien. ‘Jij was toch vermist?’ vroeg de man die me hielp. Ik legde het hele verhaal uit dat mijn zus in mijn plaats had aangemeld, en dat ik de toets had gemaakt. De man nam me mee. ‘Ik wil even overleggen met de jury, want volgens mij had jij de toets helemaal goed gemaakt, op één foutje na…’ Daar snapte ik helemaal niets van. Naar mijn idee had ik de toets helemaal niet goed gedaan. Na twintig minuten kwam hij terug. ‘De jury heeft besloten dat je toch verder mag. Je mag dan nog geen achttien zijn, je bent wel heel goed. Je kan ook wel wat afleiding gebruiken. Je doet dus gewoon praktijk vandaag.’ Daar baalde ik wel een beetje van. Het was de perfecte kans om niet door te gaan naar de volgende ronde, dan zou ik van alle problemen af zijn. Toch deed ik praktijk. Ik werd naar een kamertje gebracht. Daar zat, net als bij die zingprogramma’s, de jury achter een tafeltje. Ik kreeg een stuk op mijn klarinet. Dat was geen heel moeilijk stuk, maar je kon ook niet zeggen dat het makkelijk was. Ik begon te lopen, (je moest marcherend spelen), keek nog even naar het stuk, en begon vanaf het begin. Ik dacht tot mijn spijt dat het nog wel goed ging ook. De jury overlegde. Dit keer zou ik geen brief krijgen, maar zou ik gelijk horen of ik door was. Na kort overlegd te hebben, zij een van de jury: ‘We zijn blij dat we je toch door hebben laten gaan, want dit was goed. Je bent dus door naar de volgende ronde. Gefeliciteerd.’ Ik knikte, ging naar buiten, maar barste buiten het kamertje in tranen uit. Mijn poging tot niet doorgaan was mislukt. De jury dacht dat ik echt goed was, maar waarom? Of wouden ze alleen aardig doen omdat Suus vermist was? Ze wisten niet dat dit de oorzaak was. Tot mijn grote schrik was die enge jonge na mij. Hij wist schijnbaar de weg, want hij werd niet begeleid door een van de mensen achter te tafel bij de ingang. Hij begon op fluistertoon tegen mij te praten. ‘Je bent niet slim om nog een keer door te gaan, weet je dat? Je hebt waarschijnlijk wel gemerkt dat je zusje niet meer thuis is. Nu je door bent naar de volgende ronde, ga je nog iemand kwijt raken. ‘Volgende!’ werd er door de jury geroepen. De jongen trok zich er niks van aan, en praatte gewoon verder. ‘Als je nog één keer verder komt, neem ik jou persoonlijk mee, zodat je niet op de finale kan verschijnen, en ik dus automatisch mens.’ Ik schudde mijn hoofd. ‘Hoe weet je dit allemaal? Hoe weet je nu al dat ik door ben, hoe weet je al die dingen van mij?’ Hij grinnikte. ‘Dat gaat je niks aan moppie.’ En daarna liep hij het kamertje met de jury binnen.


(het wordt steeds spannender! Jullie mogen nog steeds commentaar geven!)
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Chrissiej94
Schoolhoofd
avatar

Vrouw
Aantal berichten : 1669
Leeftijd : 23
Woonplaats : Zweinstein, hogeschool voor Hekserij en Hocuspocus
Hobby's : lezen, klarinet spelen.
Humor : Goede grappen.
Registration date : 02-02-09

BerichtOnderwerp: Re: Christa schrijft.   ma maa 08, 2010 2:07 pm

Thuis aangekomen was ik natuurlijk helemaal in paniek. Mam dacht dat ik niet door was, dus dat ik daarom zo gestrest was. Na een half uur was ik gekalmeerd, en ik besloot toch maar te vertellen wat er aan de hand was. Ik begon het verhaal met het eerste deel van de wedstrijd, de enge jonge, dat ik door was en de brief en het telefoontje kreeg, dat Suus weg was, en wat er net was gebeurd. Mijn moeder, maar vooral mijn vader was geschokt. ‘En jij bent zo gek om dat niet aan ons te vertellen? Ben je gestoord ofzo? En wat dacht je van de politie? Waarom ben je daar niet langs geweest?’ Ik begon weer te huilen. ‘Dat zei ik net toch pap, ik had eerst geen bewijs, en toen ik wou gaan belde hij me op en bedreigde me weer!’ Mijn moeder begon ook te huilen. ‘Waarom moest je ook al weer aan die wedstrijd mee doen?’ vroeg ze. ‘Je kan je toch ook heus wel afmelden voor die wedstrijd?’ vroeg ze in paniek. ‘Nee, dat kan niet,’ zei ik, ‘je moest tekenen, en in de voorwaarden staat dat je niet kan afzeggen. Je kan alleen uit de wedstrijd gaan door niet door te mogen.’ De paniek begon nog verder toe te slaan; hoe erg was het met Suus? ‘Heeft het invloed dat wij naar de politie zijn gegaan?’ vroeg mijn vader. ‘Weet ik niet,’ zeg ik, ‘het was natuurlijk voor ik erover vertelden… Jullie wisten niet wat er was, dus ik denk dat dat niet uitmaakt. Maar waarschijnlijk is het wel erg dat ik het aan jullie verteld heb…’
Ik ben niet naar school gegaan. Inmiddels was het al op het nieuws geweest dat Suus vermist was, en (natuurlijk) weet iedereen op school al dat het mijn zus is. Ik had geen zin om allemaal vragen naar mijn hoofd te krijgen. En ik had geen zin om dingen te vertellen over de wedstrijd. Er waren al genoeg problemen thuis en in de buurt… Ik had inmiddels al weer een briefje gekregen van de geheimzinnige jongen. Dit stond erin:
Beste Emilie,
Weer heb je je niet aan je afspraak gehouden. Schijnbaar heb je het niet zo op afspraken. Je zou aan niemand meer vertellen wat er aan de hand is, waarom stap je dan naar je ouders? Suus is erger in gevaar dan ooit, doordat jij naar je ouders bent gegaan. Ik zal je vertellen wat er met haar aan de hand is, dan weet je hoe serieus deze zaak is: Suus heeft geen kleren meer aan, die zijn kwijt, en ze heeft nu ook nog rode wurgstrepen overal op haar lichaam staan. Ik denk dat je nu genoeg weet…
Stap niet naar de politie, anders kom ik jou persoonlijk halen. Dat zal ik ook doen als je naar de volgende ronde bent… Let op je passen.
Anoniem.
P.s. omdat je deze keer wel door was naar de volgende ronde, heb ik nog iemand mee genomen. Omdat je niet meer naar school gaat vertel ik maar wie het is: Evelien.
De maat was voor mij vol. Nu was Evelien ook al in gevaar door mij. Ik snapte er helemaal niets meer van. Hoe kan het dat ik zo weinig fout had in de theorietoets? En dat ik na mijn niet bijzondere optreden voor de jury toch door ben? Er was iets helemaal fout, maar ik kan het niet verklaren. Hoe kan die jongen me telkens zo goed in de gaten houden, terwijl hij nergens te bekennen is? Toch naar de politie? Maar wat kan die doen? Er is ook weer grote kans dat hij bij Suus is, en die kunnen ze ook niet vinden.
Ik lig nu hele dagen in bed, en twijfel erover om niet naar het volgende onderdeel van de wedstrijd te gaan: een stuk uit je hoofd spelen en dansen. Dat was de laatste ronde voor de finale. Wat dat inhoud weet nog niemand. Toch heeft die wedstrijd een soort aantrekkingskracht, want ik ben er toch heen gegaan. (ik had ondertussen een brief gehad wanneer die was)

Ik had helemaal niet geoefend, dus het kon gewoon niet dat ik door was… Ik speelde het Wilhelmus op mijn slechtste manier ooit, en qua dansen ging het voor geen meter. Een stapje naar links, naar voren en naar rechts. Meer was het niet. Maar er werd luid door de jury geapplaudisseerd toen ik klaar was, en gezegd dat ik door was. Ik was het zat, werden ze omgekocht ofzo? Ik ben naar ze toegegaan, wat ik beter niet had kunnen doen. Ik heb ze gevraagd waarom ze mij zo goed vonden, na mijn slechtste optreden ooit. ‘Worden jullie omgekocht?’ vroeg ik. Op dat moment kwam de vreemde jongen binnen. Hij pakte me ruw beet bij mijn armen, deed ze op mijn rug, en trok me mee. ‘Blijf van me af, smerig rotjoch!’ schreeuwde ik. Er kwam niemand van de jury me helpen, ze keken me alleen maar met bange ogen aan. Schijnbaar zijn zij ook bedreigd. De jongen trok me mee. Hij stonk naar zweet en alcohol, en had riemen aan zijn broek hangen die af en toe tegen mijn benen aanzwiepte. Ik werd naar buiten gebracht en in een auto gesmeten. Daar werd me een blinddoek omgedaan, en de auto reed weg.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Hermelien
Admin
avatar

Vrouw
Aantal berichten : 1664
Leeftijd : 29
Woonplaats : Zweinstein
Registration date : 01-02-09

BerichtOnderwerp: Re: Christa schrijft.   di maa 16, 2010 4:46 am

ik heb juist alles in word gezet ga het afprinten (kan dat niet verdragen een verhaal lezen op de pc) en zodra ik het gelezen heb krijg je mijn mening Wink
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://hagridshut.bforum.biz
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Christa schrijft.   

Terug naar boven Go down
 
Christa schrijft.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
hagridshut :: ontspanning :: Fantaciteer-
Ga naar: